من با بالا و پایین رفتن نت ها زندگی ها را مرور می کنم.
در ریتم ها میمیرم ...زنده می شوم.
عاشق می شوم. به گریه می افتم....خالی می شوم. هق هق میزنم و تصاویر لحظه به لحظه ی زندگی ام می گذرند... در ریتم آهنگ جان می دهند.
عاشق می شوم...................................................................................................................
یادمه مامان عصرا با دو تا لیوان شیر و دو تیکه کیک خونگی(که خودش درست میکرد و من عاشق این بودم که از فر بیرون اومده داغ داغ همش بخورم) میومد پیش من و آوا که جلوی تلویزیون رو زمین ولو شده بودیم.
آهنگ بابا لنگ دراز از شبکه ی 2 پخش میشد و من و آوا و مامان باهاش میخوندیم.
چه دلخوشی وصف ناپذیری:)
عاشق صداش بودم.
عاشق نامه نوشتن هاش...عاشق اینکه بدی ها رو نمیدید...از آدم ها به دل نمی گرفت.
با تمام بد خلقی های زندگی می خندید. با صدای بلند میخندید:)
جودی می خوام با صدای بلند بخندم.
بدی آدم ها رو نبینم.
نمی خوام معصومیت اون روزها رو به بازی های کودکانه ی آدم بزرگا بفروشم.
نمیزارم عوضم کنن. من غرل می مونم:)
می خندم ...نامه می نویسم...بابا لنگ دراز نامه هام رو می خونه:)
اون همه پافشاری...اون همه خواهش.
هیچ اصراری به هیچ چیز تو این دنیا ندارم.
هبچ اصراری به بودن ها ندارم...
اصراری به شدن ها ندارم.
اصرار به رفتن ها ندارم.
اصرار به خواستن ها ندارم و به نخواستن ها.
به آدم ها اصراری ندارم و نه به خدایشان.
تمام شد...راحت شدم.
از هرچه اصرار بود کم شدم.
آزادم...
بدون اصرار به وابستگی!
انگار احساساتم پیر شدن.
بی تفاوت تر از قبل شدم.
یعنی حالم بر میگرده؟ یا این نوع جدیدمه؟
یک آهنگ تکراری برای بارها داشت پخش می شد.به این کار عادت داشت...شنیدن مکرر یک آهنگ برای ساعت ها و اشک ریختن همراه با ریتم آن.
عمرش داشت اینگونه می گذشت!
تلاشی کوتاه برای ساختن دوباره ی آرزوهایش...ناامید شدن...یک آهنگ...چندین روز خواب آلودگی.
همین...عمرش داشت تمام میشد!
از اتاق که اومدم بیرون چشمم خورد به تو...به جسدت ...به کاناپه ی گل گلی کرم.تو روی همین گل ها تو بغل من داشتی جون می دادی و من فکر می کردم یه معده درد سادست! فکر می کردم 2-3 ساعت دیگه حالت خوب می شه...نمیدونستم قراره واسه همیشه حالم بد بشه...! مثل یه فیلم تکراری همه چیز از ذهنم گذشت.
تو این مدت که نیستی کلی اتفاق افتاده...انقدر اتفاق که اگه الان دوباره هم رو ببینیم باید یه مدت طولانی فقط به من گوش بدی...اصلا الان من رو میشناسی؟ من با این همه اتفاق جدید کلی عوض شدم...نه دیگه حتی هم دیگرو نمیشناسیم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! گردش زمان میان ما پرده بسته!
الان من کلی آدم جدید می شناسم که تو دیگه نمی شناسی...من کلی روز رفتم سفیر...دانشگاه...اما شب که اومدم خونه نبودی که برات تعریف کنم... می بینم قلبم داره سنگین میشه...آره چون دیگه تو نیستی که تا رسیدم خونه بگم مامان یه دقیقه بیا....تو بیای و من 3 ساعت برات حرف بزنم.
همه ی اینا رو گفتم تا بدونی چه قدر جات خالیه.
تو این مدت دو نفر اومدن پیشم که یکیشون میشناسی ولی اون یکی و نه! هر دوشون 3 اسفند به دنیا اومدن..."تولدشون مبارک".
هر دوشون خیلی برام عزیزن...اما یکیشون داره میره یه جای دور...ناراحتم اما بعد از تو من به از دست دادن عادت کرده ام.
دیگه دلم تنگ نیست...شاکی ام. از تو...از اونا...از خودم...از دنیا. امروز یه جا یه جمله خوندم...این فکر اومد تو ذهنم.
" من 20 ساله مردم...به دنیا نیومدم."
چرا من؟ چرا ما؟ چرا اونا نه.
چرا تو؟ چرا تو؟ تو با اون همه خستگی...تو با اون همه انتظار.
متنفرم ...متنفرم از این که کمه من باشم و زیاده اونا.
از اینکه آخی باشم و حسرت....یعنی هیچ راه دیگه ای نداشت؟
اشک هام چی کار کنم؟ حرص هام چی؟
مرگ تدریجیه تک تکمون رو دارم می بینم. بسه...بهش بگو اگه هست من یکی دیگه بسمه.
دیگه داغون شدم.
بهشون بگو ...بگو ...باید بهم جواب پس بده.
تو .خودت را بخواه که بفهمی!
تو. خودت را بخواه که باشی!
تو .خودت را نوازش کن و بر گونه های خود بوسه بزن!
تو .دستان خودت را محکم بگیر ...
خودت.خودت را در آغوش بکش و اشک هایت را مرحم باش.
خود تکیه گاه خود باش .
می دانم ...تو را آوردند و بعد رهایت کردند...این است سرنوشت آدمی.
همه رها می شویم.
و چه قدر دلم برای تمام غم های رها نشده ات از رها شدن می گیرد !
